De afgel
open week was ik een paar dagen in Manila,
Filippijnen, voor een sponsoractiviteit met Haile Gebrselassie. Manila is een
aparte stad. Grote delen van de stad bestaan uit huizen die achter heel hoge
hekken staan, of compounds waar een bataljon aan beveiliging voor staat.
Ook m'n hotel kwam je niet in zonder dat bagage en handtas gecontroleerd werden en snuffelhonden gepasseerd moesten worden die drugs of explosieven moeten opspeuren. Dat doet allemaal niet heel erg vriendelijk aan, terwijl de sfeer op straat niet vervelend aanvoelt.
egenover m'n hotel zaten alle Amerikaanse ketens, van TGI Fridays en Starbucks tot Californian Pizza Kitchen, Hardrock Café etc. etc. Allemaal op een lange rij. De mensen spreken er ook allemaal goed Engels en dat is in veel Aziatische landen niet zo. Maar tegelijkertijd lijkt het of de middenklasse ontbreekt. Het verschil tussen rijk en arm is heel groot.
Dat verschil werd heel duidelijk in de activiteiten van Haile. Eén ochtend gaf hij om 6 uur 's ochtends een clinic op de Manila polo club. Een ontzettend mooi complex met twee zwembaden, een golfbaan, tennisbanen, een handboogschiet-baan, een grasveld met een hardlooptrail eromheen van 1000m en een paar restaurants.
Voor de clinic waren een aantal viprelaties uitgenodigd van de sponsor waaronder een ambassadeur, voormalige minister etc. Door z'n brede lach, persoonlijke benadering en humor pakt Haile iedereen in. Het was zo schattig dat één van de genodigden z'n vader van 77 had meegenomen die voorafgaand aan de clinic al 5 kilometer had gelopen en stond te trappelen om aan de clinic te beginnen. 77 jaar...Na de clinic ging Haile zelf nog even trainen.
Hij ging een lichte ochtendtraining van zo'n 10 kilometer doen. Dat ziet er altijd heel makkelijk uit, wat sommigen de reactie ontlokte dat ze dat wel bij konden houden. Ik gaf aan dat ze zich vooral niet in moesten houden dan.
Dus sprong één van de mannen er halverwege in tot groot vermaak van iedereen en hij hield het met hangen en wurgen nog geen 400 meter vol. Hoe komisch toch dat mensen altijd schijnen te denken ook te kunnen wat een topsporter kan? Is wel goed ook dat mensen niet snel denken iets niet te kunnen, maar enige realiteitszin kan geen kwaad, toch?
Reacties