De mens is gemaakt om zonder schoenen te rennen, denken de liefhebbers van blootsvoets rennen. Mogelijk helpt het beter tegen blessures dan dikke rubberen zolen.
NIJMEGEN – ‘Trek nu de schoenen maar uit’, zegt Jacky Ledeboer tegen twintig hardlooptrainers die zich in Nijmegen hebben verzameld op een tennisbaan. Ze geven zonder morren gehoor aan het ongewone verzoek. Zij zijn nieuwsgierig naar de trend als een wervelwind door de atletiek trekt: blootsvoets hardlopen.
Veel van de looptrainers weten uit ervaring dat dure merkschoenen met dikke zolen het ontstaan van blessures nauwelijks voorkomen, ondanks de suggesties en beloften van de fabrikanten. De schoenen worden al meer dan veertig jaar door miljoenen recreanten gebruikt, maar blessures blijven een terugkerend probleem.
Dat verwondert de liefhebbers van blootsvoets hardlopen niet. Zij vermoeden dat de blessures juist worden veroorzaakt door de schoenen die worden geacht ze te voorkomen. De dikke zolen maken een natuurlijke manier van lopen onmogelijk. Ledeboer: ‘Het is als pianospelen met bokshandschoenen aan.’
Hiel en voorvoet: dat zijn de kernbegrippen in de discussies over de beste manier van joggen. Verreweg de meeste recreanten landen tijdens het hardlopen met schoenen op hun hiel. Peuters, arme Afrikanen en mogelijk ook oermensen (volgens Harvard-hoogleraar Daniel Lieberman) geven en gaven vrijwel altijd de voorkeur aan landen op de voorvoet, omdat zij geen schoenen gebruik(t)en.
De menselijke voet is gemaakt voor de voorvoetlanding, meent Lieberman. De veerkrachtige voetboog en achillespees kunnen de klappen verwerken. Volgens zijn theorie heeft het blootsvoets hardlopen de voorouders van de moderne mens zelfs evolutionair voordeel opgeleverd. De mogelijkheid om lange afstanden te kunnen rennen maakte het jagen en verzamelen makkelijker. Het beperken van blessures was van levensbelang.
Lees verder op de website van de Volkskrant
